Άννα, Αεροπλάνα, Σμαράγδια & Ρουμπίνια

Την λένε Άννα. Της ταιριάζει τόσο πολύ... από τα λίγα ονόματα που μπορείς να διαβάσεις κι ανάποδα. Αυτή είναι και η φιλοσοφία της - να βλέπει τα πράγματα ανάποδα. Ανάποδα δηλαδή από διαφορετικές οπτικές γωνίες και όχι ανάποδα στραβά, και εκεί που οι πιο πολλοί κάνουν τα στραβά μάτια αυτή να προχωρά με το σταυρό στο χέρι.

Δεν είναι θρήσκα η Άννα. Κάποτε δηλαδή ήταν. Εκεί κάπου στην αθώα ακόμα ηλικία των δεκάξι η Άννα πίστευε στο Θεό με την έννοια που δίνουν στη λέξη οι Θεολόγοι του Λυκείου. Ναι, όταν η Άννα ήταν δεκάξι, η ηλικία αυτή τότε ήταν αθώα, με φυσικά νύχια και φυσικό χρώμα στα μαλλιά. Δεν έγινε κάτι για να χάσει η Άννα την πίστη της, κατ'ακρίβειαν δεν έχασε ποτέ την πίστη της. Έχασε μονάχα την αθωότητα της.

Όταν έβαψε για πρώτη φορά τα μαλλιά της, κόκκινα σαν κανένα φυσικό κόκκινο στον πλανήτη, ένιωσε πως το "έτσι το'θελε ο Θεός" δεν της ταίριαζε πια. Όταν άλλαξε χώρα διαμονής για δεύτερη φορά, είχε γνωρίσει πια τόσους πολλούς Θεούς, που αποφάσισε πως "ο Θεος είναι πολύ μεγάλος για να χωρέσει μοναχά σε μια θρησκεία". Έτσι η Άννα κράτησε την πίστη της σε ένα Θεό που από τη μια έμοιαζε τόσο στην έννοια των Θεολόγων κι από την άλλη είχε μια έννοια ανάποδη. Η Αγάπη, ή η έλλειψή της για την Άννα είναι η κινητήριος δύναμη για τα πάντα. Κινητήριος δύναμη λένε οι άλλοι είναι ο Θεός. Η Αγάπη λέει η Άννα είναι ο Θεός. Δεν την νοιάζει στ'αλήθεια αν αυτό είναι ή δεν είναι η βαθύτερη έννοια του Χριστιανισμού, της αρκεί που ξέρει επιτέλους σε τί πιστεύει.

Αφού λοιπόν πιστεύει στην Αγάπη, βρίσκει τρόπους να κάνει αυτό που αγαπά και να αγάπα αυτό που κάνει κι αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Το πιο δύσκολο είναι να θυμάται να μην μιζεριάζει. Γι'αυτό καμιά φορά, ακουμπάει την πλάτη πίσω στην καρέκλα, παίρνει μια βαθιά ανάσα και ξεφυσάει όσο πιο αργά και σταθερά μπορεί για να μην ακουστεί σαν αναστεναγμός. Θέλει να αναστενάζει μόνο για ευχάριστα πράγματα: μια δουλειά που τέλιωσε με επιτυχία, ένα καλό αποτέλεσμα που της έφερε ανακούφιση, πέντε λεπτά διαλείμματος με χαζοπαρέα.

Δεν είναι αυτό που λένε γυναίκα καριέρας. Δεν είναι σκληρή, δεν έχει τη δύναμη να θυσιάσει άλλους ή τον εαυτό της και δεν μπορεί να εκμεταλευτεί τις αδυναμίες άλλων. Δεν είναι ούτε αυτό που λένε γυναίκα για σπίτι. Δεν είναι νοικοκυρά, δε θέλει στασιμότητα και δεν έχει σταθερό πρόγραμμα. Είναι όμως τώρα πια γυναίκα που ξέρει τί θέλει. Κι αντιπροσωπεύει στο έπακρο το φύλο της γιατί τώρα θέλει αυτό και αύριο ίσως να θέλει κάτι άλλο. Μπορεί λοιπόν σαν γυναίκα να μη γνωρίζει τις λεπτομέρειες του παραμυθιού, αλλά ξέρει τη δομή και τα κύρια σημεία.

Κάπου εκεί στα δεκάξι, γελούσε δυνατά, τραγουδούσε δυνατά και πίστευε πως τα πάντα είναι δυνατά. Το μόνο που άλλαξε απ'αυτά, είναι η ένταση στο τραγούδι - δεν είναι δα και Μαρία Γκάλας. Το μόνο που άλλαξε. Γιατί κάπου εκεί στα δεκάξι, η Άννα γνώρισε τον Αλέξη...

hush little baby don't you cry...

Can you hear me scream inside?
Την ακούς τη σιωπή; Τόσο εκκωφαντική...
Θα φτιάξω ένα κάστρο - ένα απόρθητο κάστρο
και θα τη φυλάξω μέσα σ'αυτό
Σ'αυτό το κάστρο δε θα χωράει ούτε η αγάπη, ούτε το δάκρυ ούτε καν η δικιά μου φωνή...
Την ακούς τη σιωπή; Σε 'μένα μιλάει...
Μιλάει για αποφάσεις, πράξεις και διαβήματα
στα δικά μου τα βήματα πρέπει να ταιριάξει ένας δρόμος
Δρόμοι μονοπάτια και λεωφόροι
κι η σιωπή μου δε λέει να γαληνέψει...
"Δεν λες κουβέντα
Κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα"

Ιδού η γενιά του Μικρού μου Πόνυ και του Μπέβερλυ Χίλς

Ναι, μ'αυτά μεγαλώσαμε. Κάπου μεταξύ απόλυτου ρομαντισμού και softcore "άλλαξε ο κολιές και έγινε βραχιόλι". Κι ύστερα ήρθε η άνοιξη, βγήκε το ουράνιο τόξο και ο Ντύλαν τα 'φτιαξε με την Μπρέντα. Welcome sir to Cyprus, Goats and Monkeys!

Εδώ είναι το Μπέβερλυ Χιλς. Εδώ το casting είναι περιορισμένο και παραμένει το ίδιο με ελάχιστες αλλαγές σε κάθε σεζόν και καθόλη τη διάρκεια τους. Γι'αυτό και τα φτιάχνεις με το φίλο του συμμαθητή σου που τον ξέρεις εδώ και 3 σεζόν και τα είχε με την πρώην καλύτερη σου φίλη αλλά χώρισαν γιατί αυτή τα έφτιαξε με το συμμαθητή σου. Εδώ οι κομπάρσοι γίνονται πρωταγωνιστές και τούμπαλιν.

Εδώ είναι η Μαγική Κοιλάδα. Εδώ κάνουμε βόλτες πάνω στο ουράνιο τόξο και πάντα στο τέλος μαθαίνουμε το προφανές. Αυτό που όλοι οι άλλοι γνώριζαν απ'την αρχή αλλά εμείς έπρεπε να πάθουμε για να μάθουμε. Εδώ αγαπάμε με την καρδιά μας, γελάμε με την καρδιά μας, παίζουμε με την καρδιά μας. Και έχουμε όμορφες χαίτες, ο καθένας στο χρώμα που του αρέσει κι ας μην ταιριάζει μ'όλα τα υπόλοιπα πάνω του, κι ας μη συμφωνεί με κανένα γνωστό χρωματικό κανόνα.

Ἂς παίζουν τώρα μελοδράματα στὰ σκηνικὰ τῶν σταυροφόρων Λουζινιά
κι ἂς φλομώνουμε μὲ τὸν καπνὸ ποὺ μᾶς κουβάλησαν ἀπὸ τὸ βοριά.
Ἄσ᾿ τους νὰ τρώγουνται καὶ ν᾿ ἀνεμοδέρνουνται ὡσὰν τὸ κάτεργο ποὺ δένει μοῦδες·
Καλῶς μᾶς ἤρθατε στὴν Κύπρο, ἀρχόντοι. Τράγοι καὶ μαϊμοῦδες!

Γ.Σεφέρης
Ἐγκλείστρα, 21 Νοεμ. ῾53